درخت اقاقیا

گاه عشق مان به آدم ها ربطى به خودشان ندارد و بیشتر مربوط به زمانیست که با آن ها تلاقى کرده ایم .در زمانى مناسب ، در مکانى خاص ،دریک خیابان باریک یک طرفه در عصر بلند یک روز تابستان، در یک میدانگاه کوچک زیر بارش شدید باران  .....

و درامتداد زمان ،آن فضا ها رادوباره ساخته ایم ودر این بازسازی ها هربار چیزی کم شده . فرو ریخته . گم شده . فراموش شده. در واقع آن زمان و فضای اولیه بوده که ما را به آن ها وابسته کرده و وقتى بار دیگر در آن فضا قرار مى‌گیریم ، آن حس دیگر وجود ندارد. گویى هیچ وقت نبوده یا اگر هم بوده دیگر آن مغناطیس اولیه را ندارد. .ولی این حقیقت، اصالت آن عشق رااز بین نمی برد.من  در حال باز سازیم.بازسازی زمان های از دست رفته ،بازسازی مکان های فراموش شده . بازسازی خودم...

 

نوشته شده در ٢٤ دی ۱۳۸٩ساعت ۱:٠٥ ‎ق.ظ توسط سودابه طهماسبیان نظرات () |


Design By : Night Skin